donderdag 12 september 2013

Boekrecensie: De Dameszwemclub



Er verschijnen niet vaak fictie-boeken voor volwassenen waarin zwemmen een centrale rol inneemt. Daarom was ik blij verrast een boek met de titel De Dameszwemclub tegen te komen. Een prima boek voor mijn verzameling boeken over zwemmen.

Korte samenvatting
Joey Rubin is architecte in New York en vertrekt onverwachts voor enkele maanden naar het Engelse platteland om daar een project van haar werkgever te begeleiden. Een oud landhuis zal worden omgebouwd tot een luxe hotel. Na een kort bezoek aan een oude vriendin in Londen vertrekt zij naar het landhuis.

Ze maakt kennis met Ian McCormack, de beheerder van het landhuis. Terwijl met de verbouwingswerkzaamheden wordt gestart leert Joey de omgeving kennen tijdens het joggen en wandelingen met haar hond Tink. Op één van haar tochten ontmoet ze een vijftal dames op leeftijd die midden in de winter aan het zwemmen zijn in een meertje. Zij halen haar over om mee te doen. Ondertussen bloeit er ook nog een relatie op met Ian…

Het boek heeft waarschijnlijk veel weg van een chicklit of damesroman. Het bevat in ieder geval alle juiste ingrediënten.

Het is de debuutroman van Barbara Zitwer, schrijfster, literair agent en filmproduer. Zij woont in New York en zwemt zo vaak mogelijk buiten in de natuur.

In de onderstaande video vertelt Barbara Zitwer over haar boek en inspiratiebron.


zaterdag 23 juni 2012

De Toren : Virtuoos familie-epos over de ondergang van de DDR

Het boek Der Turm van Uwe Tellkamp verschijnt in 2008 bij uitgeverij Suhrkamp in Duitsland. Nederlandse vertaling met als titel De Toren is in 2009 verschenen bij Uitgeverij De Arbeiderspers met ISBN-nummer 9789029571937

Over het boek

Met ruim 850 pagina’s vertelt het boek het verhaal van enkele intellectuele families die in een oude villawijk “Der Turm” in Dresden wonen, in de jaren voor het eind van de DDR in 1989. Vanwege woningnood worden de villa’s gedeeld met andere gezinnen, hetgeen allerlei praktische problemen oplevert bijvoorbeeld bij het gebruik van de badkamer.

We maken kennis met Christian Hoffmann, die net als zijn vader medicijnen wil gaan studeren. Hij moet echter eerst in dienst waarbij hij ‘vrijwillig’ de extra diensttijd aanvaart, zodat hij maar liefst drie jaar onder de wapenen moet. Tellkamp verwoord nauwgezet de belevenissen tijdens de diensttijd en de vele zinloze oefeningen. Christian maakt ook kennis met de rechtelijke macht in de DDR. Bij de beschrijving van zijn rechtszaak wordt pijnlijk duidelijk hoe ‘tegenstanders’ van het DDR-regime moeten zijn behandeld.

De vader van Christian, Richard Hoffmann, is handchirurg. Graag zou hij nieuwe behandeltechnieken ontwikkelen, maar door het chronische gebrek aan geld, apparatuur en de meest basale ziekenhuisbenodigdheden zit hij volledig vast in z’n functie. Met lede ogen moet hij de laatste ontwikkelingen in Westerse vaktijdschriften lezen. Door een buitenechtelijke relatie ziet de Stasi mogelijkheden om Richard te chanteren en als IM (Inofficieller Mitarbeiter) in te zetten.

De derde hoofdpersoon in het boek is Meno Rohde, de broer van Anne Hoffmann en Christians lievelingsoom. Menu is zoöloog en redacteur bij uitgeverij Hermes. Door de ogen van Meno maken we kennis met de DDR-censuur, waarbij soms jaren schrijfwerk wordt afgekeurd of teksten dermate worden gecensureerd, dat van het oorspronkelijke verhaal niet veel overblijft. Schrijvers die uit de gratie raken kunnen vrijwel nergens meer normaal werk vinden.

Het boek geeft een goed overzicht van het alledaagse DDR-leven, met het chronische gebrek aan allerlei levensmiddelen en vooral ook luxegoederen. Nauwkeurig wordt de bureaucratische molen beschreven, waarbij voor elk probleem een ander loket lijkt te bestaan, met de bijbehorende lange rijen.

Lastig te vertalen

Lang niet elk hoofdstuk is even makkelijk te lezen. Tellkamp maakt ingewikkelde beschrijvingen, met zinnen die soms pas na meer dan een pagina eindigen. De vertalers van het boek hebben het er niet makkelijk mee gehad. Maar liefst vier dagen zit de Nederlandse vertaalster Goverdien Hauth-Grubben samen met 11 andere vertalers met Tellkamp in het Europäisches Übersetzer-Kollegium in het Duitse stadje Straelen om het boek pagina voor pagina door te nemen. In 1999 verschijnt de Nederlandse versie bij De Arbeiderspers.

Over de schrijver

Uwe Tellkamp werd in 1968 geboren en groeide op in Dresden. Nog voordat het IJzeren Gordijn werd afgebroken diende hij in de Nationale Volksarmee. Na zijn diensttijd verloor hij zijn universitaire studieplaats wegens ´politieke onbetrouwbaarheid´ en tijdens de omwentelingen in 1989 werd hij gearresteerd. Aansluitend pakte hij zijn studie weer op en werd hij arts in Freiburg. Daarnaast schreef hij niet onverdienstelijk enkele romans. Met het verschijnen in 2008 van de roman Der Turm breekt Tellkamp definitief door als schrijver en wint hij de Deutschen Buchpreis

Toneelstuk, verfilming en rondleidingen

In 2010 wordt Der Turm in verschillende Duitse steden als toneelstuk opgevoerd.

 

In het najaar van 2012 zend de Duitse zender ARD een tweedelige televisieserie uit die in najaar van 2011 werd opgenomen. Daarnaast zijn er onder meer rondleidingen door Dresden langs plaatsen die in het boek voorkomen.

Aanvulling op 26-09-2012: op 3 en 4 oktober 2012 wordt de televisieserie uitgezonden. Er is een speciale themasite samengesteld met uitgebreide informatie.

Het vervolg op De Toren

Inmiddels heeft Tellkamp een vervolg op De Toren geschreven. Die Schwebebahn - Dresdner Erkundungen speelt, zoals de titel al aangeeft, opnieuw in Dresden. Of er ook een Nederlandse vertaling van dit boek komt, heb ik niet kunnen achterhalen.

vrijdag 4 mei 2012

Toen zwemdiploma's nog echte kunstwerkjes waren

Al vele jaren verzamel ik Nederlandstalige boeken over zwemmen. Van kinderboeken tot wetenschappelijke verhandelingen en van jubileumuitgaven tot didactiek; m'n collectie is breed van opzet. Inmiddels is de verzameling gegroeid tot ruim 400 boeken. 

Af en toe kom ik op mijn zoektocht ook andere documenten tegen, zoals oude (zwembad)folders, lidmaatschapskaarten, aandelen en zwemdiploma's. Zo'n 80 jaar geleden waren dat echte kunstwerkjes. Ik deel daarom graag één van mijn favoriete exemplaren uit mijn collectie met jullie. 

Tekeningen van D.A. Bueno de Mesquita

Afb.: DBNL.org
De tekeningen zijn van David Abraham Bueno de Mesquita die onder andere veel boeken en vooral kinderboeken illustreerde. Enkele van deze boeken zijn online te bekijken. Ook tekende hij veel voor sportfondsenbaden en voor zwemvereniging Het Y, waaronder het verenigingslogo en tal van affiches en andere uitingen.

Afb.: DBNL.org












Lang niet alles was vroeger beter, maar deze kunstwerkjes worden tegenwoordig niet meer gemaakt. Heb je nog oude zwemdiploma's of andere documenten die een relatie hebben met zwemmen? Ik houd me graag aanbevolen!

woensdag 2 mei 2012

E-mail is evil… of toch niet?

Leidinggevenden van veel bedrijven beschouwen e-mail als vervuiling. Hun medewerkers zijn vaak uren per dag bezig met het afhandelen ervan. Dat kost geld, veel geld. Regelmatig wordt er dan ook geroepen dat het allemaal anders moet. Bij voorkeur moet e-mail maar helemaal worden afgeschaft. Maar of dat nu de oplossing is...

Atos topman wil e-mail helemaal verbannen

Afgelopen zaterdag (28 april 2012) was het weer eens zover: NRC publiceerde in haar economiekatern het artikel Slaaf van de inbox. In dit artikel klaagt topman Thierry Breton van IT-dienstverlener Atos weer eens over de overload aan e-mail die elke dag in de inbox van zijn 74.000 medewerker stroomt. 

Dezelfde topman beweerde afgelopen najaar in de Wall Street Journal dat hij al drie jaar geen email meer heeft verstuurd. Hij beschouwt e-mails als ‘de vervuiling van het informatietijdperk’. Ik mag toch aannemen dat hij interne e-mail bedoelt. Je vraagt je af hoe hij anders communiceert met klanten en opdrachtgevers en, als hij dat via andere communicatiemedia doet, of dat dan ook geen tijd kost.

E-mail overload is een serieus probleem

Natuurlijk realiseer ik me dat er een probleem is. Alleen de Atos werknemers produceren jaarlijks wereldwijd al zo’n 1 miljard mailberichten. De helft van de werknemers is meer is meer dan twee uur per dag bezig met het afhandelen van e-mail. Dat is een enorme kostenpost. Maar zou een verschuiving naar andere communicatiemedia per definitie efficiënter zijn, of is er iets anders aan de hand?

De oorzaak: dat zijn wij zelf!

Vijf jaar geleden, in 2007, kocht ik het boekje Send: The How, Why, When - and When Not - of Email van David Shipley en Will Schwalbe. Op de achterzijde van hun boek vatten ze het hele probleem eigenlijk in twee zinnen samen:

In a short period of time, email has taken over our lives. But it is such a new form of communication. Is it any wonder that we haven't figured out how to use it yet?

Aan de ene kant lijkt het erop dat de auteurs hun tijd ver vooruit waren, maar aan de andere kant denk ik dat het e-mail probleem bij de brede introductie in kantooromgevingen bijna direct al is ontstaan. E-mail is ontzettend laagdrempelig:
  • Snel even antwoorden op een bericht 
  • ‘Interessante’ nieuwbrieven en links doorsturen naar collega’s 
  • Het cc-veld vullen met adressen van collega’s waarvoor het bericht (naar jouw ‘bescheiden’ mening) ook interessant/belangrijk is
En vooral niet vergeten je leidinggevende te cc-en, want dan kan hij of zij zien hoe goed je je best doet. De afkorting Carbon Copy werd zo al snel Cover my Career.

Zijn er oplossingen voor de e-mail overload?

Het afschaffen van e-mail lijkt mij niet de oplossing, wel het ‘opvoeden’ en trainen van medewerkers in het gebruik van welk soort communicatiemiddel ook.
  • Het kan soms veel handiger zijn om even lang te lopen of via de telefoon te overleggen, in plaats van eindeloos heen en weer mailen.
  • Er kunnen intern afspraken worden gemaakt over e-mail etiquette
  • Je kunt een deel van de interne communicatie via social media zoals bijvoorbeeld Yammer laten lopen, maar ook dan moeten er duidelijke afspraken worden gemaakt.
  • Een korte training over de functies en mogelijkheden van het e-mail pakket, social media en andere communicatiemiddelen voor nieuwe medewerkers

 

Verbeter de wereld, begin bij jezelf

Je kunt natuurlijk denken: het lukt toch niet om het ‘e-mail gedrag’ van mijn collega’s te veranderen. Toch is het zaak om allereerst er zelf voor te zorgen dat je op de juiste wijze e-mail gebruikt. Verdiep je eens in de vele mogelijkheden van het e-mail pakket. Er zijn veel methoden om je inbox ‘schoon’ te houden, bijvoorbeeld door het toepassen van regels (rules). Hiermee kun je specifieke mailberichten direct in een aparte submap terecht laten komen. Ik gebruik dit zelf om alle nieuwsbrieven uit m’n inbox te weren evenals de bekende cc’s. Ook handig is het om notificaties uit te zetten. Zo word je niet bij elk binnenkomend bericht gestoord in je lopende werkzaamheden. Dat is in ieder geval een begin...

Verder lezen

Wat tips uit het overvloedige aanbod:

zaterdag 31 maart 2012

Lang leve RSS: favorieten van Twitter en anderen teruglezen in je reader

Net als zoveel anderen gebruik ik een groot aantal bronnen om (actuele) informatie te verzamelen waarin ik, al dan niet professioneel, geïnteresseerd ben. Eigenlijk denk ik er nooit zo bij na en gebruik ik verschillende 'systemen' naast elkaar. Maar het lastige is, dat berichten die je later nog eens wilt lezen, niet zomaar op één centrale plek bijeen komen. Eerst maar eens even een overzichtje van de 'hulpmiddelen' die ik gebruik bij het verzamelen van informatie.

Google Reader
Voor het bijhouden van allerlei nieuwsbronnen van websites maak ik intensief gebruik van Google Reader. Op m'n tablet gebruik ik Feedly als alternatief voor de standaard app van Google Reader. Berichten die ik later wat uitgebreider wil lezen, of die ik voor het Twitter-account van m'n werk wil gebruiken, voorzie ik van een ster. Werkt als een trein.

Op het moment dat ik een bericht heb gelezen, beslis ik of ik 'm wil gebruiken om op Twitter te plaatsen. Meestal plan ik tweets van tevoren in met Tweetdeck. Daarna verwijder ik de ster weer. Eventueel bewaar ik het artikel voor later gebruik in Diigo, voorzien van de nodige metadata/trefwoorden. Da's dan weer handig voor het terugvinden bij eventueel later gebruik.

Twitter
M'n tweede belangrijke bron van informatie is Twitter. Elke dag zijn er wel berichten met links naar interessante berichten, bijeenkomsten en meer. Net als bij Google Reader kun je deze voorzien van een ster. Dit bericht komt dan in een lijst met favorieten. Daarnaast komen al m'n Twitterberichten waarin een hyperlink voorkomt automatisch in Diigo terecht. Die moeten later nog wel worden voorzien van metadata.

Instapaper
Voor berichten die ik tijdens het surfen tegenkom of die zo uitgebreid zijn dat ik ze bijvoorbeeld op m'n e-reader wil lezen gebruik ik Instapaper, één van de read-it-later programma's. Met een druk op de knop wordt de url netjes bewaard.

Eén van de mooie opties van Instapaper is dat je berichten kunt omzetten naar e-pub formaat, zodat je ze op je e-reader, tablet of mobiel kunt lezen. Vooral bij de wat langere artikelen biedt dit uitkomst.

RSS biedt uitkomst
RSS is naar mijn idee één van de meest ondergewaardeerde en ook relatief onbekende hulpmiddelen op internet. Allereerst zijn natuurlijk feedreaders volledig afhankelijk van RSS. Je moet er toch niet aan denken dat je dagelijks je lijst met favoriete sites zou moeten doorworstelen om te kijken of er iets nieuws te melden is. Maar met RSS kun je ook je favorieten van andere informatiebronnen toevoegen.

Veel andere programma's bieden namelijk ook RSS feeds. Bij Instapaper staat er keurig een RSS-knop klaar, waarmee je een overzicht van ongelezen items krijgt. Bij Diigo is er een RSS-feed beschikbaar voor elke nieuw item die wordt toegevoegd aan je library. Het aardige is dat je hiermee ook anderen kunt volgen.

Bij Twitter bestond deze mogelijkheid ook, maar de RSS-optie is nu verborgen. Een RSS van je favorieten maak je als volgt: http://twitter.com/favorites/######.rss, waarbij je bij ### je gebruikersnaam invoert. Je kunt ook feeds aanmaken voor searches, lijsten, tweets en hashtags. Meer daarover vind je op de site van tweetsmarter. Om gebruik te maken deze feeds moet je wel een openbaar account hebben.

Ik ga voorlopig eens kijken of deze methode voor mij werkt. Er zijn vast nog tal van andere mogelijkheden, want het aanbod van tools op internet is overstelpend groot. Maar vaak is het beste devies: houd het simpel en werkbaar!

woensdag 28 maart 2012

De zoektocht naar de ideale Twitter-cliënt voor tabletgebruik




Dit bericht schreef ik al in januari 2012, maar door omstandigheden heb ik het nooit gepubliceerd. Toch lijkt het overzicht mij interessant voor andere tabletgebruikers en wellicht hebben die ook suggesties voor alternatieve apps. Toch het bericht dus maar even verder afgemaakt.

Nu ik sinds vorige maand (december 2011) in het bezit ben van een 10" tablet (Archos 101 G9 16 GB) met Android 3.2 (Honeycomb) wil ik ook graag voor zowel werk als privé gebruik maken van een Twittercliënt. Maar: ik heb nogal wat wensen:
  • meerdere kolommen in één scherm
  • meerdere Twitteraccounts en bij voorkeur ook meerdere Facebookaccounts
  • instelbare voorkeuren voor url-verkorter (Bit.ly)
  • tweets inplannen voor latere verzending
  • kolommen van verschillende accounts in één scherm
  • RT's moeten aangepast kunnen worden voor verzending
  • instelbare notificaties
Op dit moment werk ik met de desktopversie (de oude, gele) van Tweetdeck. Deze Twittercliënt voldoet aan zo'n beetje al mijn eisen. Overigens, de nieuwe 'blauwe' versie, die is uitgekomen na overname van Tweetdeck door Twitter haalt het nog steeds niet bij de oude versie. Een rondje langs een aantal apps:

TweetDeck
Het was dan uiteraard niet zo vreemd om als eerste de TweetDeck app te gaan uitproberen. Op mijn telefoon (HTC Hero) werkt deze app prima, maar op een tablet valt het mij behoorlijk tegen. Het tonen van meerdere kolommen op één scherm is niet mogelijk. Met sliden kun je de verschillende kolommen langs, waarbij je ook verschillende accounts door elkaar kunt gebruiken. De o zo handige knop om tweets 'uitgesteld' te verzenden ontbreekt en verder mis ik de nodige instelmogelijkheden. Sinds de overname door Twitter lijkt TweetDeck wel erg 'mainstream' geworden, waardoor het voor veeleisende gebruikers een minder interessante optie is.

TweetDeck in de Android Market

Plume
Dan maar op zoek naar een app die wel meerdere kolommen ondersteunt. Gelukkig bestaan die wel. Bij Plume kun je drie kolommen naast elkaar plaatsen, maar het toevoegen van meer kolommen is niet mogelijk. Wel kun je tweets van verschillende accounts in kolommen als Tijdlijn en Mentions per account maar ook tegelijk laten weergeven. Deze mogelijkheid ben ik in geen enkele andere app tegen gekomen, maar het is wel iets waarvan je moet houden. Je kunt per account een andere kleur gebruiken om overzicht te houden.

Plume kun je ook koppelen met je Bit.ly account (url-verkorter) en met verschillende Foto Services, zoals YFrog, Twitpic en Posterous. Helaas is het niet mogelijk om tweets in te plannen. Het retweeten is dik in orde: je kunt zonder problemen eerst nog aanpassingen en aanvullingen maken. Jammer van het beperkte aantal kolommen, anders was dit een pima kanshebber geweest. De gratis versie bevat reclame. De betaalde versie zonder reclame kost € 1,49.

Afbeelding: androidapp101.com
Plume in de Android Market (gratis versie)

TweetComb
De opbouw van TweetComb lijkt veel op die van Plume, hoewel het er allemaal wat 'rustiger' uitziet. Een groot voordeel van Tweetcomb is dat je een groot aantal kolommen kunt aanmaken. Deze worden per drie kolommen en per account getoond. Je kunt dus lekker sliden als je daaraan behoefte heb. Nadeel is, dat je net als bij Plume niet duidelijk kunt zien welk account je open hebt staan. Kolommen met zoekopdrachten en lijsten staan apart. Retweets kun je desgewenst nog editen maar de verdere instelmogelijkheden zijn beperkt. Voor wie verder geen hoge eisen stelt is TweetComb een prima en gratis optie.

afbeelding: androidauthority.com
TweetComb in de Android Market

HoneyTweet

HoneyTweet is een Japanse app, die ik tegenkwam bij Android Tablet Apps (zelf ook een app). De naam zegt het eigenlijk al: deze app is speciaal geschreven voor tablets die over minimaal Android Honeycomb beschikken. Deze app is nog volop in ontwikkeling en zeker niet bugvrij.

Toch heeft deze app enkele unieke features en een erg duidelijke indeling. Je kunt bijvoorbeeld kiezen uit 2, 3 of 4 kolommen per scherm. Bovenin het scherm staat duidelijk aangegeven uit welke kolommen je kunt kiezen en welk account 'open' staat. Bij andere apps met meerdere kolommen ontbreekt dit. Het toevoegen van kolommen is kinderlijk eenvoudig en ook het wijzigen van de indeling (welke kolom op welke plaats) gaat moeiteloos. Geavanceerde instellingen heeft deze app (nog) niet, maar al met al is het een leuke en ja, ook gratis, outsider. Misschien worden toekomstige versies echt de moeite waard.

Afbeelding: Androidzoom.com
HoneyTweet in de Android Market

HootSuite
HootSuite is, naast Tweetdeck, een van de meest gebruikte Twitter-cliënts. De functionaliteiten van app-versie zijn prima, maar ook deze app werkt niet met kolommen. Een gemiste kans dus. Wel is het mogelijk om tweets in te plannen, je kunt statistieken bekijken en er zijn uitgebreide mogelijkheden om instellingen aan te passen. Erg jammer van het ontbreken van kolommen, temeer omdat die in de iPad-versie wel beschikbaar zijn. 

Hootsuite in de Android Market

Seesmic
Nog even een snelle blik op Seesmic leert dat deze app met tabbladen naast kolommen. Op zich ziet het er helemaal niet slecht uit, maar je kunt zelf geen kolommen/tabbladen toevoegen. Daarmee valt deze app voor mij al direct af.

Seesmic in de Android Market (gratis versie)

Voorlopige conclusie

Hoewel ik inmiddels al behoorlijk wat zaken op mijn tablet regel, ben ik er met Twitter nog steeds niet uit. Ik wil nu eenmaal m'n timeline kunnen zien, maar tegelijkertijd ook retweets en reacties op zowel mijn privé als zakelijke tweets. Het zal waarschijnlijk een kwestie van tijd zijn, maar op dit moment is er naar mijn weten geen enkele app die deze (toch niet heel hoge) eisen voor mij kan invullen. Voorlopig blijf ik nog maar even de 'good old' gele Tweetdeck desktop-versie gebruiken (v0.38.2). Wordt (wellicht) vervolgd...

 

zondag 10 juli 2011

Visie op de 'openbare bibliotheek' in 2021

bron: Lesbisch Lezen
Ruim een maand geleden lanceerde Joost Heessels onder de naam Bibliofuture een blogkermis over de toekomst van openbare bibliotheken. Ik ga graag de uitdaging aan om (uiteraard op persoonlijke titel) mijn gedachten hierover te ventileren in een blogbericht.

Nu de culturele sector zich in zwaar weer bevindt is het des te meer een uitdaging om positief te denken over de toekomst. Maar aan de andere kant: bezuinigingen geven vaak ook een prima uitdaging om anders na te denken over bestaande en vaak ingeslepen gewoonten. Sluit de bibliotheek nog wel aan aan de behoeften van haar leden? Is een digitale bibliotheek eigenlijk wel zo gewenst? Want uiteindelijk lijkt de functie van centrum van bijvoorbeeld kennis, studie, leesbevordering, huiswerkbegeleiding, algemene vraagbaak en ontmoeting de meest logische.

Het is natuurlijk hartstikke vervelend dat er zoveel bezuinigd moet worden. Mijn werkgever organiseert tal van trainingen, onder andere voor verschillende bibliotheekdoelgroepen. Ik kan je dan ook verzekeren dat behalve de bibliotheken zelf ook allerlei toeleveranciers hier last van hebben. Maar goed, laat dat een gegeven zijn. Het devies is: op zoek naar slimme alternatieven rond diensten, producten, samenwerkingen, doelgroepen, geldstromen en meer. Buiten de gebaande paden denken. Nodig daarbij 'kenners' uit andere sectoren uit en je komt tot verrassende resultaten en verfrissende nieuwe inzichten. Geloof me, want ik spreek uit ervaring. Maar goed, dat is voor de korte termijn.

Bron: Liz Green
Als je me zou vragen hoe de openbare bibliotheek er over 10 jaar uit zou kunnen zien? Afgelopen woensdag had ik een inspirerende tweetmeet met eerder genoemde Joost Heessels en Pieter 'Stories Guy' Offermans. Hun positief kritische blik op het openbare bibliotheekwezen sloot eigenlijk prima aan bij mijn eigen ideeën. Tijdens ons gesprek konden we elkaar daarom mooi aanvullen. Het gaf mij in ieder geval de benodigde zet om alsnog aan deze blogkermis deel te nemen.

Wat mij betreft heet de openbare bibliotheek over 10 jaar heel anders. En waarom dan? Omdat dat helemaal niet meer de lading van de vele, al dan niet culturele activiteiten van dit ontmoetingscentrum dekt. Je kunt hier nu terecht voor de meest uiteenlopende vragen, van gemeentelijke dienstverlening tot huiswerkopdrachten, van juridische hulpverlening tot vragen over elk ander denkbaar onderwerp.

De nieuwe bibliotheekorganisatie faciliteert en organiseert vele bijeenkomsten van plaatselijke culturele instellingen en verenigingen. Door samenwerking met horeca-ondernemingen en maatschappelijk werk kunnen bijvoorbeeld alleenstaande burgers en minder bedeelden hier voor een klein bedrag eten. Zo komen zij in contact met gelijkgestemden en hebben ze ook direct gratis toegang tot kranten en tijdschriften. Kinderen die normaal gesproken niet snel met boeken in aanraking komen, worden spelenderwijs aangetrokken tot de rijk gevulde jeugdafdeling, waar net de dagelijkse voorleessessie gaat beginnen. Dat smaakt natuurlijk naar meer!

Met een Seets2meet of gelijksoortige organisatie, met laagdrempelige ruimten voor flexwerken, vergaderingen en trainingen, is een intensieve samenwerking opgestart. Hierdoor gonst de bibliotheekorganisatie ook overdag van de activiteiten. Studenten vinden er hun studieplek en kunnen met vragen terecht bij informatiespecialisten of bij aanwezige werkenden die hun specialisaties op de online community hebben aangegeven. Dat hier interessante stageplekken gevonden kunnen worden is inmiddels op alle scholen bekend. Diezelfde scholen en ook de basisscholen en kinderopvangorganisaties werken binnen allerlei projecten samen met de bibliotheek.

Bron: Re:vitalize
Ach, het zijn zomaar wat voorbeelden. Bibliotheken, in welke toekomstige vorm dan ook, blijven ook in de toekomst voor een deel afhankelijk van subsidies. Maar kijk eens naar de toegevoegde waarde die de samenleving daarvoor terugkrijgt. Die is vele malen hoger dan de kosten én, het bespaart ook nog eens op vele vlakken door het voorkomen van allerlei maatschappelijke problemen. De bibliotheek als plaatselijk centrum voor kennis en ontmoeting, die ook nog vele maatschappelijke en culturele functies verbindt. Zo zie ik de bibliotheek graag over 10 jaar!
Creative Commons-Licentie
Blogpost van Ron Wessels van ingron.blogger.com is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-GelijkDelen 3.0 Nederland licentie.